
« Vorige | 1/7 | Volgende foto »
Lang geleden, toen bands nog Moondog Jr. genoemd werden, werd Zita Swoon in het kielzog van stads- en groepsgenoten dEUS buitensporig populair. Gelukkig overleefde de band de hype en kon alles rustig tot z'n natuurlijke proporties teruggebracht worden. We zagen de groep rond Stef Kamil Carlens in hun favoriete Werchter-habitat een eigenzinnig doch ontspannen (en ontspannend) concert serveren.
Aangedikt met een Cubaanse percussionist en twee koffie-met-melkkleurige backing vocals maakte Zita Swoon er moeiteloos een broeierig feest van. Zo had Slamming Doors de oprechte soul in zich die zogenaamde groten als Lenny Kravitiz allang kwijtraakten. In interviews voor de Franstalige televisie komt Carlens nogal grappig over, maar de taal gaat hem en z'n songs echt wel af. Het chansonsfeertje waarin Je range of L'opaque paradis vanavond baadden, was een mooie herwaardering van een soms nogal smalend bekeken muzikaal erfgoed. We waanden ons zowaar met Clo-Clo en z'n Claudettes op een exotisch eiland. Van diezelfde tropische plek leek ook de relaxte, in dub gedrenkte versie van Hot Hotter Hottest afkomstig.
Na een stomend Stamina dacht Stef Kamil Carlens zich vlug richting Neil Young te kunnen reppen, maar de uitzinnige Marquee vroeg en kréég meer bij wijze van de mooie afsluiter Still Half My Friend. En inderdaad, even later zagen we de bandleden een voor een de frontstage van het hoofdpodium binnensijpelen voor een welverdiend chill-out moment met ome Neil.
SetlistCD