
« Vorige | 1/5 | Volgende foto »
Festivals met meerdere podia zetten de muziekliefhebber doorgaans voor hartverscheurende keuzes. Alvast één knoop was wél makkelijk door te hakken: Mika op het hoofdpodium of The National in de knussere Marquee-tent. De band uit Brooklyn was drie jaar geleden ergens in een verloren hoek van Pukkelpop dé verrassing van het festival. De groep bevestigde vandaag niet alleen zijn reputatie maar bezorgde ons daarenboven al meteen een eerste hoogtepunt voor dit weekend. De spreekwoordelijke lat ligt vanaf nu torenhoog.
De diepe, doorleefde bariton van Matt Berninger mag dan wel aan Stuart Staples doen denken, de sound van The National rockte moeiteloos weg uit het weemoedige moeras waar Tindersticks nogal eens blijft in ploeteren. In een set die vooral was opgebouwd rond het vorig jaar verschenen Boxer, waren het toch de ijzersterke versies van Secret Meeting en Baby, We'll Be Fine uit hun 'doorbraakalbum' Alligator die het optreden al vroeg naar hemelse hoogten stuwden. De intensiteit waarmee Berninger tijdens dat laatste nummer I'm so sorry for everything schreeuwde, liet je aan de grond (of in de modder, naargelang je locatie op het terrein) genageld. Bier en wijn drinkend krijste hij zich tijdens Squalor Victoria zodanig de ziel uit het lijf dat we even dachten dat het zaakje fout zou aflopen. Gelukkig had uw reporter het alweer eens verkeerd voor en ging het optreden daarna op dezelfde eenzame hoogte verder met klassebrokken als Fake Empire of Mr. November.
Of het nu de rauwe punkrock van Abel of het ingetogen, door viool opgeluisterde Racing was, het publiek genoot met volle teugen van deze passage van The National. Met zo'n sound (vandaag nog extra aangedikt door twee blazers) en overgave is het moeilijk te voorspellen waar deze band zal eindigen. Als we het aan de reacties van het publiek moeten afmeten, dan staan ze hier volgend jaar vast en zeker weer!
SetlistCD