
« Vorige | 1/9 | Volgende foto »
Toen we de halfvolle tent binnenwandelden, vroegen we ons af of het publiek er enkel kwam schuilen of oprecht geïnteresseerd was in de feelgood liedjes van Jason Mraz. Het podium was naar Werchter-normen zeer leeg (één microfoon en twee monitors). Toen de jongeman uit San Diego het podium opkwam, werd snel duidelijk dat het publiek de liedjes rats van buiten kende. Omdat ik nog geen enkele Vlaamse platenboer tegengekomen ben die ooit een plaat van de man over zijn/haar toog zag gaan, moet de oorzaak bij de steeds groeiende Myspace-gemeenschap liggen. Het publiek slaagde er zelfs in om hem een aantal verzoeknummers te laten spelen.
Jason begon zijn set met een opgewekt lied over megabiertjes. We kregen een refrein aangeleerd ( I got no dope, all I got is my forty. Ain't got nobody that I can call my shorty) dat luidkeels meegebruld werd en dat hij afwisselde met MC-rapinterventies. Voorwaar een sterk begin. Na één nummer liet hij de grapjas in zichzelf los: hij ging richting uitgang en veinsde dat hij terugkwam voor de bisnummers. Nadien zouden er nog geintjes volgen over het rockelement in zijn show (met gestrekte benen stemmen), polaroidfoto's en Lilly Allen.
Tijdens life is wonderful haalde hij een human trumpet boven en ook de truuk met de vreemde (opera-)stem kon niet ontbreken. Zijn set bestond uit een handvol zeer opgewekte, ietwat vrijblijvende deuntjes. Het zal wel geen toeval zijn dat hij morgen op het Peace and love-festival in het Zweedse Borlänge (!) speelt.
WD