
« Vorige | 1/11 | Volgende foto »
De arena van Vorst Nationaal ziet letterlijk “zwart van het volk” en dit is niet verwonderlijk. Vanavond staan immers metalcore- en thrashmetalgrootheden Hatebreed en Machine Head op het podium. Een beter excuus om een marcelleke aan te trekken en het bier rijkelijk te doen vloeien bestaat niet!
Hatebreed slaagt er met een energieke set in de eerste tien rijen van het publiek om te toveren in een mosh pit. Nummers als Destroy Everything en Tear It Down halen nu eenmaal het beste boven in de hardcoreminnende medemens.
Door het publiek tussen de nummers aan te sporen en de mensen in de pit te vragen om elkaar te helpen zorgt zanger Jamey Jasta voor een heel aparte, haast familiale sfeer. Alle elementen zijn aanwezig opdat Machine Head de bal er enkel nog maar in te koppen heeft.
De soundcheck doet al enigszins vermoeden wat de afsluiter van de avond in petto heeft. De basdrum doet de volledige constructie in Vorst op de grondvesten daveren en ook de volumeknop van de gitaren wordt volledig opengedraaid. Wat volgt bij de eerste noten van opener Clenching the Fists of Dissent, is pure gekte. Het publiek verandert tot halverwege het middenplein in een kolkende mensenmassa. Bay Area Thrashers Machine Head zwepen de massa verder op met Imperium en een loodzwaar Beautiful Mourning. De circle pits volgen zich in hoog tempo op en tijdens het nummer Bulldozer verandert het volledige middenplein in een op hol geslagen maalstroom.
Het is echter niet al lof en glorie. Zo lijkt het alsof de geluidsman gewoon alle knoppen volledig opengedraaid heeft zonder erbij na te denken. De anders zo indrukwekkende solo’s van Flynn en Phil Demmel zijn amper hoorbaar en ook het staccato dat thashmetal typeert, vloeit samen tot één dikke brij. De meer melodieuze stukken van de zangpartijen komen er helemaal niet uit en klinken niet volledig stemvast. Dat aan deze muziek een minimumvolume verbonden is, begrijpen we, maar dit mag niet ten koste gaan van de kwaliteit van het optreden. Desondanks laten Flynn & co. dit niet aan hun hart komen en ook het publiek lijkt immuun voor deze storende elementen. Een groep die ondanks deze beperkingen erin slaagt een hele zaal op zo’n overtuigende manier mee te sleuren, verdient des te meer respect.
Afsluiters Halo en Davidian worden met beide handen aangegrepen als een laatste kans volledig uit de bol te gaan. Daarna volgt eindelijk de welverdiende rust voor de trommelvliezen en de feedback in de oren die waarschijnlijk nog wel 24 uur zal aanhouden.
Setlist:
DVV
(08/02/2010)