
« Vorige | 1/14 | Volgende foto »
Iggy & The Stooges: nog strakker dan weleer.
Waardig oud worden als rockbeest is niet iedereen gegeven. Enige tijd geleden zag het ernaar uit dat Iggy Pop als een cartooneske persiflage van zichzelf zou eindigen. Hij omringde zich met steeds jongere muzikanten en vertoonde op eenvoudig verzoek zijn circuskunstjes.
In 1991 riep hij het publiek op om hem massaal met PET-flessen te bekogelen. Het flessengevecht kreeg een fikse staart toen enkele oververhitte Iggy-fans ook tijdens het concert van Sting flessen (met of zonder boodschap) richting podium gooiden. We zijn ondertussen 17 jaar later en PET-flessen zijn al lang van de weide verbannen.
Iggy speelt sinds 2003 opnieuw met de overgebleven Stooges (Ron Asheton, Scott Asheton en tenorsaxofonist Steve MacKay) en “nieuwkomer” Mike Watt onder de naam Iggy & The Stooges. Samen geven ze overal ter wereld meesterklassen in de Rock ‘n’ Roll. Hun optredens staan nog steeds garant voor een dik uur onversneden rock uit de onderbuik van de samenleving. Alleen grappig om vast te stellen dat hun muziek bijna veertig jaar na de feiten ook door een mainstreampubliek aanvaard wordt. Eén jaar na het “alternatieve” Pukkelpop ging nu ook het “tammere” TW Classic publiek overstag voor de mokerslagen genaamd 1969, Loose, T.V. Eye, Dirt en I wanna be your dog. Iggy verkende elke meter van het immense podium, beklom de versterkers en spuwde op de aanwezige cameralenzen dat het een lieve lust was. Zijn speeksel werd wel een volle minuut op de grote schermen geprojecteerd en dat was het enige moment waarop het beschaafde publiek even achteruit deinsde.
Verder wens ik me niet te verontschuldigen voor de nagekomen belofte aan mijn diëtiste. Tijdens No Fun klom ik op aanwijzen van Pop zelve (this guy is ok, let him on stage) het podium op en danste een volle vijf minuten -in half ontbloot bovenlijf- de pogo met een vijftiental andere kids. Mijn respect voor het uithoudingsvermogen van James Osterberg jr. (61 lentes jong) steeg zienderogen.
The Police: eindigen in schoonheid.
Ook Sting heeft blijkbaar niets dan respect voor Iggy, want hij noemde het een eer om het podium te delen met deze levende legende. The Police begonnen ruim een kwartier voor afspraak aan hun zwanenzang. Echte fans hadden het bij de intromuziek (Get up, Stand up) al door dat het uur van de waarheid aangebroken was. De vele toeristen verslikten zich in hun braadworst toen ze plots in de verte Message in a bottle hoorden. Bij nader toezicht bleek het niet om een grap van Guy Swinnen te gaan. Het herstelde keelgeluid bleek wel degelijk van een bebaarde Gordon Sumner afkomstig.
In 2006 speelde Sting op Classic een zeer stevig optreden met een groot aantal Police-nummers op het menu. Nu waren zijn kompanen Andy Summers en Stewart Copeland mee afgezakt en samen zorgden ze voor een orgelpunt dat bijwijlen als magisch omschreven kan worden. De setlist is gedurende de hele reünietournee min of meer dezelfde gebleven. Door hun unieke manier van samenspelen (veel ruimte voor improvisatie en creëren van muzikale spanning door het weglaten van ballast) verschillen de nummers iedere avond. Deze tournee koppelt de punkspirit van de eerste platen aan het meer popgerichte Synchronicity- geluid.
Tijdens Walking on the Moon kwamen onze nekharen voor de eerste keer recht. Andy soleerde ronduit schitterend in When the world is running down, you make the best of what’s still around en Driven to tears. Hij was veel geconcentreerder dan tijdens het eerste luik van de tournee en moest minzaam glimlachen toen Sting hem juist voor Wrapped around your finger nog vlug eens de akkoorden meegaf. Vroeger was zo’n moment ongetwijfeld een aanleiding tot ruzie, nu haalt Andy gewoon zijn schouders op.
Stewart was briljant achter zijn drumkit, percussie-altaar of klokkenspel. Copeland speelt in zijn eentje - ADHD gewijs - partijen waarvoor andere groepen een heel leger muzikanten moeten inhuren. Wie dacht dat met Can’t stand losing you (“Our last goodbye” en “Yeah Yooh” klonk uit duizenden kelen tegelijk) een streep getrokken werd onder het optreden, kwam bedrogen uit. We kregen een bisronde met zes klassiekers die uitmondde in het schitterend gebrachte Next To You. The Police namen afscheid op dezelfde wijze als ze ooit begonnen waren. Of dit knallend stukje punkrock het laatste wapenfeit van The Police op Belgische bodem was, zal de geschiedenis uitwijzen.
Toen we enkele uren na afloop van het festival nog eenmaal de glibberige weide overstaken, viel het ons op hoe slecht Werchter park er na één festivaldag bij lag. Als dit maar goed komt tegen Rock Werchter !
Setlisten:
Iggy & the StoogesWD
(09/06/2008)