
« Vorige | 1/5 | Volgende foto »
Wie op basis van hun grootste hits (handig verzameld op Recurring dream) dacht dat een avondje Crowded House gelijkstond aan een concert vol met brave kampvuurmuziek, was afgelopen vrijdag aan het verkeerde adres in Vorst Nationaal. Met opener Private Universe werden de lijnen uitgezet voor een avond vol avontuurlijke pop. Met een scheurende slidegitaar, jankende gitaren, een spannende drumsolo (in het eerste nummer !) en overheerlijke samenzang bewezen Neil Finn en co dat ze qua Beatlespop veel relevanter zijn dan datgene wat Paul en Ringo tegenwoordig uitvreten. Hun enthousiasme bleek intact en met de swing van nieuwkomer Matt Sherrod vergaten we zowaar het tragische einde van originele drummer Paul Hester.
Uiteraard werden ook de fans met een scoutsverleden op hun wenken bediend. Tussen het avontuur lagen immers voldoende rustpunten. Four seasons in one day, Don’t dream it’s over, Weather with you of Better be home soon werden steevast afgerond met een heuse zangstonde waar ze op het “Vlaams Nationaal Zangfeest” nog iets van kunnen leren. Tegenover ieder rustpunt stond een portie gedreven rock waarbij improvisatie niet geschuwd werd. Ergens middenin het concert kwam het zelf tot een jam met als middelpunt ritmisch getik op het uiteinde van een gitaarkabel.
Speciaal voor de kok van de avond speelden ze een verzoeknummer. Toen Into temptation werd ingezet, konden we niet anders dan Neil gelijk geven. Sommige mensen hebben echt een vreemde smaak wat het kiezen van hun openingsdans betreft. Pianist Mark Hart speelde onverwacht een geslaagde cover van Born on the Bayou en helemaal in de staart kregen we nog een uitgepuurde versie van Pineapple head.
Met de nieuwe plaat Time on Earth en huidige tournee heeft Crowded House op geslaagde wijze het tweede (blauwe) luik van hun carrière ingeluid. We hopen voor Neil dat hij er alsnog in slaagt om zijn Hey Jude te schrijven. Moge ze ons nog lang entertainen.
WD
(22/10/2007)