Nederlands
Français

Christina Aguilera - 3/12/06 - Sportpaleis

« Vorige | 1/15 | Volgende foto »

slide1
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide2
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide3
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide4
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide5
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide6
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide7
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide8
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide9
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide10
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide11
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide12
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide13
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide14
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers
slide15
© Proximus Goformusic 2004-2010 - Rob Walbers

Van ranzig straatmadeliefje naar classy diva: Christina Aguilera heeft een u-bocht gemaakt waar menig stuntpiloot jaloers op mag zijn. Op haar jongste cd Back to basics haalt ze de mosterd bij grote dames van de jazz en soul zoals Etta James, Billie Holiday of Aretha Franklin. Het was dan ook niet verwonderlijk dat het Antwerpse Sportpaleis vlotjes volliep om deze opmerkelijke metamorfose te aanschouwen.

Miljoenen platen verkopen deed Christina al, maar met haar Back to basics- tour lijkt ze ook op de goedkeuring van de serieuze muziekliefhebber (u kent er allemaal wel eentje) te azen. Een uitstekende, volledig in het wit geklede band moest voor de nodige street credibility zorgen: een drummer, een bassist en een toetsenist stonden rechts op het podium, links had een uitgebreide blazersectie, een gitarist en drie achtergrondzangeressen postgevat. Muzikanten die zowat alle genres met een speels gemak aankonden: van stomende Blacksploitation-achtige funk over klassieke soul tot hedendaagse pop en r ’n b. Christina zelf kwam op in een rollende trap, omringd door vier mannelijke en vier vrouwelijke dansers. Ook zij waren allen in het wit. Het begin van het concert was wervelend, met geslaagde versies van Back in the day (foto’s van Coltrane, Otis, Billy, Miles, Aretha et les autres) en het jazzy soulnummer Come on over (reclame voor Crème Simon op de achtergrond). Slowdown baby was moderner en nerveuzer, met strakke geometrische figuren op de achtergrond en een salto’s makende danser. Het was ons al duidelijk: Aguilera maakte erg slim gebruik van de grote schermen op het podium. Tijdens Still dirrty bewees ze over een goed gevoel voor zelfspot en ironie te beschikken: op de schermen werden fictieve krantenartikels geprojecteerd met niet mis te verstane koppen: Christina: from crass to class of Christina: from dirrty to demure. We konden een glimlach niet onderdrukken.

Christina Aguilera wist in het Sportpaleis bijzonder veel soul in haar stem te leggen, maar heeft helaas niet het talent van de dames in wier voetsporen ze wil treden. Te weinig nummers bleven echt hangen. De show die ze verzorgde, deed dat wel. Onophoudelijke kostuumwissels, dansacrobatieën, de reeds geroemde projecties: visueel was haar concert bijzonder geslaagd. Absoluut hoogtepunt was Enter the circus, waarin op grote hoogte schommelende danseressen, vuurjongleurs, een steltenloper en een perverse versie van Marie-Antoinette (met rondkruipende slaaf als attribuut) het podium onveilig maakten. Christina werd vastgepind op de werpschijf van een messenwerper het podium opgerold. Dolletjes! Ook tijdens Nasty naughty boy ging Christina de kinky tour op. Een (on)gelukkige jongeman (“Steve”) werd uit het publiek geplukt, aan de werpschijf vastgemaakt en door Christina en haar danseressen met zweepjes bedreigd. Ook Lady Marmelade mocht er best zijn, een orgie van pluche en rondgezwierde boa’s. Minder te spreken waren we over het ultrakleffe Oh mother en de video Thank you, waarin fans van over de hele wereld Christina vertellen hoe wonderful ze wel niet is. Het woord ‘egotrip’ kreeg hier een nieuwe betekenis.

Een nieuwe Aretha Franklin zal Christina Aguilera wel nooit worden, maar we nemen ons petje af voor haar inzet, vakmanschap en spelplezier. Op geen enkel moment hebben we verveeld naar ons horloge gekeken. En dat is al heel wat in tijden waarin gedrochten als The Pussycat Dolls hoge ogen gooien.

JP

(04/12/2006)




Registreer en geniet van talloze voordelen