Proximus Go For Music

‘Eén seconde lang dachten we dat het een rampzalig gedachte was om de band weer bijeen te brengen, maar jullie hebben ons ongelijk bewezen. Het was wel degelijk een goed idee!” Frontman Jason Lytle (met zijn eeuwige baseballpet een toonbeeld van nineties slackerattitude) en zijn makkers van Grandaddy waren duidelijk een beetje van hun melk door de massale respons van The Marquee. Een groep na jaren pauze weer herenigen blijft een risico, zeker als je geen nieuw werk kunt voorleggen. De tent was echter helemaal volgelopen, niet alleen met dertigers en veertigers die hoopten op een trip down memory lane, maar ook met jongere bekeerlingen. Na de opener El Caminos in the west (die vocale harmonie!) was het meteen zonneklaar: er zit nog geen spatje sleet op de licht psychedelische space pop van de Californiërs. Met nummers als The Crystal lake, AM 180, Hewlett’s Daughter of Summer here kids heeft het kwintet bovendien een aantal nummers geschreven die we zonder schroom tijdloos mogen noemen. Die aanstekelijke analoge synths, die verrukkelijke melodieën, die wonderlijke kruisbestuiving van euforie en melancholie: wat was het een aangenaam weerzien! De vintage filmpjes (skateboarders! Space shuttle-lanceringen, een episch slowmotiongevecht tussen een hond en een kat) die slim tussen beelden van het optreden werden gemonteerd, pasten wonderwel bij de nonchalante genialiteit op het podium. Slotnummer He’s simple, he’s dumb, he’s the pilot was het volmaakte orgelpunt: nu eens lieflijk zweverig, dan weer noisy en dissonant werd de song lekker lang uitgesponnen. De stralende gezichten rondom mij spraken boekdelen: dit was genieten met de grote G. Misschien dat skateboard maar weer eens vanonder het stof halen.