Proximus Go For Music

Al jaren wordt er tijdens de ProximusGoForMusic-redactievergadering zwaar gesjacherd wanneer toppers als Zornik of Within Temptation op tafel komen. Milow is in deze buiten categorie en een brute speling van het (nood)lot slachtofferde ondergetekende richting The Barn.

We blijven echter objectief en geven het ook graag toe wanneer een optreden écht hoopvol begint. “I’m gonna move to Canada, I’ve made up my mind”, zong Milow aan het begin van z’n concert. We hoopten dat ie z’n plannen stante pede zou uitvoeren. Helaas: nadat we in afwachting van het optreden Spanje het EK hadden zien winnen op de grote videoschermen naast het podium, bleef Milow nog een uurtje in The Barn om de Europese titel voorspelbare popmuziek weg te kapen. Ook voor dit genre bestaat natuurlijk een publiek maar dat had slechts in kleine getale de weg naar Rock Werchter gevonden.

Een matig gevulde tent Vlaamse meisjes (en hun vriendjes) gilde het uit bij elk nummer van hun lokale held – Jonathan Vandenbroeck groeide op in het naburige Haacht. Net voor KGB vertelde Milow ons dat hij hier op z’n 13de z’n eerste concert – Pink Floyd – zag, samen met z’n vader aan wie het nummer was opgedragen. Later zou hij het ook nog hebben over z’n eigen eerste passage op het podium, nu vijf jaar geleden als last-minute vervanger voor de al even fantastische Mika. Het enige nummer dat hij naar eigen zeggen zowel vanavond als destijds speelde – You Don’t Know – werd innig meegezongen door meisjes die in 2007 nog maar amper uit de pampers waren. Maar Milow omarmde ook de oudere jongeren en bracht voor hen een eigen versie van Springsteen‘s No Surrender – met glansrollen voor z’n gitarist en toetseniste. Nadat we tijdens Never Gonna Stop even hadden bijgepilst kwamen we net op tijd terug om een daverende tent uit de bol te zien gaan op een uitgebreide versie van ‘s mans kaskraker Ayo Technology. Met bindteksten als “Wie zit hier op Twitter? Wie zit hier op Facebook?” dachten we dat het ergste achter de rug was qua flauwer power. Maar dat was buiten bisnummer The Kingdom gerekend. In een intussen voor drievierde leeggelopen The Barn (de Peppers waren aan hun set begonnen) bracht Milow een goedbedoelde doch kneuterige analyse van België. Tot overmaat van ramp werd de frontman van Yevgueni op het podium gevraagd voor een paar Nederlandstalige coupletten. Tien minuten later dan door het festivalschema beloofd werd The Barn voor gesloten verklaard en vluchtten we gewillig in de armen van Steve Aoki die een tent verder ten dans speelde. U merkt het al, wij zullen nooit in de rij staan voor de nieuwe Milow plaat. Dat velen in België en ver daarrond echter wel van ‘s mans muziek houden is hem en hen natuurlijk van harte gegund.