Proximus Go For Music

Het moest er ooit van komen dat Editors als headliner bovenaan de affiche zou prijken van dit festival. Het parcours dat de groep hier sinds 2006 heeft afgelegd, leest een beetje als de six degrees of separation (de theorie die stelt dat iedereen via een netwerk met zes tussenstappen of vijf tussenpersonen, met elkaar verbonden is). In het geval van Editors bleken slechts drie passages nodig om top of the bill te zijn (het overbodige Chase And Status niet meegerekend) . De Britten staan sinds hun eerste passage zes jaar geleden drie albums ver, maar zijn sinds een maand of drie ook een gitarist armer. Het vertrek van Chris Urbanowicz bleek vandaag gelukkig geen effect te hebben op hun show, want de manier waarop Tom Smith de weide inpakte, was een afsluiter waardig.

Editors serveerden het beste uit die drie platen (wij onthouden vooral Smokers Outside The Hospital Doors, An End Has A Start, Munich en de fenomenale afsluiter Papillon), sleepten een state of the art lichtshow mee en hadden de rest van hun fee besteed aan vuurwerk. Smith had voor de gelegenheid zelfs zijn haar in een staartje gebonden en werkte zich met zijn typische overgave door de set. Het meest beklijvende beeld van de avond was echter te danken aan dezelfde jongeman die twee jaar geleden zo intens stond mee te zingen dat hij intussen ruim twee miljoen keer bekeken werd op Youtube. Hoe de cameramannen hem ook deze keer gespot hebben in het publiek is ons een raadsel (het leek een beetje op ‘Waar is Wally?’), maar een luid applaus was ook deze keer zijn deel.