Proximus Go For Music

De Belgische opener op dag twee – een vaste waarde op dit festival – komt deze keer in de gedaante van School Is Cool. De voormalige Rock Rally-winnaars trapten perfect af met The World Is Gonna End Tonight: het duurde nauwelijks een halve minuut of het aanstekelijke enthousiasme sloeg over op de volgelopen Barn. Frontman Johannes Genard leek op zijn minst onder de indruk: “Oh mijn god, jullie zijn met fucking veel! Dit hebben we echt nog nooit gedaan, maar het voelt zeer aangenaam.” Geen spat onzekerheid dus, en ook de rest van de groep speelde met meer zelfvertrouwen dan je van zo’n jonge band zou verwachten. Het zag er dan ook nog eens uit als een plaatje: het vijftal harmonieerde prachtig met de kleuren van het decor, en tijdens In Want Of Something dwarrelde schuim neer over het publiek. Even daarvoor, tijdens Southing Sound Of Breaking Bones, nodigde Nele Paelinck (de jonge versie van Simonneke uit Thuis) de tent uit om – zoals ze de voorbije dagen al gevraagd had in filmpjes op het internet – een circle pit te vormen. Dolle pret, en ook al waren haar bindteksten soms ongewild grappig (“Surft hier iemand? Het volgende lied gaat over een surfer, maar die gaat wel dood op het einde.”), het was de schattige violiste die ook tijdens afsluiters Warpaint en New Kids In Town de hele tent opzweepte. Stuk voor stuk uitstekende songs, en met deze attitude komt het wel goed met de kids.