Proximus Go For Music

Tweeëntwintig jaar geleden wisselde The Cure op Rock Torhout van plaats met Bob Dylan omdat Robert Smith en co de laatste WK-match van het Engelse team niet wilden missen (inderdaad, het jaar dat de Engelsen eerder België in de 119de minuut van de achtste finale naar huis trapten…). Anno 2012 werd Engeland al vroeg uit het toernooi gewipt, dus begon The Cure vanavond gewoon wat vroeger dan voorzien.

De machine op leeftijd had een kwartiertje nodig om op gang te komen, maar net toen we even vreesden dat we naar een anachronisme uit vervlogen tijden stonden te staren, gooide de band uit Sussex met Lovesong en Push het roer om. Daarna overtuigde The Cure anderhalf uur lang vriend en vijand dat ze nog steeds hun headlinerstatus op dit festival dubbel en dik waarmaken. Zelfs al heeft de band al in geen twee decennia nog een memorabel album op de wereld losgelaten (in theorie lonkt dan TW Classic), tóch blijft rond The Cure een zweem van relevantie hangen. Al was het maar omdat steeds weer jonge generaties schatplichtig blijken aan hun geluid – The XX of Mogwai, om maar twee voorbeelden te geven. Of omdat Robert Smith niet kiest voor een setlist vol kaskrakers maar de hitjes uitzet tegen – tot jolijt van de trouwe fans – obscure albumtracks als Bananafishbones. Of simpelweg omdat een grijsgedraaide song als A Forest ook vanavond weer volstrekt briljant klonk.

Robert Smith vatte de korte bisreeks luchtig aan met de melding dat hij eventjes had geslapen, wakker werd en besefte welke dag van de week het was (u hoort ‘m al komen… Friday I’m In Love). Iemand in de coulissen gaf met een rode vlag aan dat hen nog drie minuten restten, net voldoende om ons de nacht in te sturen met het 34 (!) jaar oude Boys Don’t Cry.