Proximus Go For Music

‘Respect 16’: dat is de waarschuwing die tijdens deze vierdaagse op de bierbekertjes staat in een poging om de jeugd weg te houden van alcohol. Loze hoop natuurlijk, want als we moeten afgaan op het aantal zwalpende tieners dat we op het terrein zijn tegengekomen, bleek dat een loze maatregel. Alex Turner heeft backstage drank in overvloed, maar mocht hij een pint proberen te scoren op de weide, is de kans groot dat hij bot vangt. De frontman van Artic Monkeys ziet er immers nog steeds uit alsof hij de middelbare schoolbanken nog niet ontgroeid is, terwijl hij intussen niet minder dan vier albums (The Last Shadow Puppets en zijn heerlijke solosoundtrack Submarine niet meegeteld) op zijn actief heeft staan.

De Monkeys raasden vanavond als een hogesnelheidstrein door die back catalogue. We bevonden ons met z’n allen op een duizelingwekkende rollercoaster met wel twintig loops waar we nu – goed een half uur na de show – nog altijd van natollen. Pas na een kwartier waren we voldoende bekomen van de eerste overrompeling om de kracht van Teddy Picker en Crying Lightning ten volle te beseffen. Van de razende stonerrock in Don’t Sit Down tot de onversneden romantiek in Thunderstorms, geen enkele band speelde zo scherp op snee als de Arctic Monkeys vanavond. De steenvaste fundamenten van bassist Nick O’Malley, de sublieme manier waarop gitarist Jamie Cook de songs inkleurde en de verbluffende Matt Helders op drums stuwden dit optreden nog een trapje hoger dan hun zaaloptreden van twee jaar geleden in de Lotto Arena.

Niemand kan zo schijnbaar ongeïnteresseerd een refrein staan zingen en tegelijk een massa van 60.000 man in vuur en vlam zetten als Turner. Hij was overigens in een bijzonder spraakzame én verstaanbare bui. “Jullie moeten niks weten van al die rustige shit”, merkte hij op na de rustpunten Thunderstorms en Cornerstone, en zette met View From The Afternoon en I Bet You Look Good On The Dancefloor prompt een verse reeks mokerslagen in. We vreesden dat Arctic Monkeys hun hoge niveau geen volledige set lang konden volhouden, maar na het kolkende When The Sun Goes Down werden we nog getrakteerd op een ijzig mooi 505. Afsluiten in pure schoonheid, heet dat.