Proximus Go For Music

Een van de verwachte hoogtepunten van Pukkelpop 2010 begon met een bizarre vaststelling. Namelijk dat het concert van Jónsi niet de publieksoverrompeling werd die we hadden verwacht. Waren velen na drie overboekte dagen al aan het inpakken? Toen we na een kwartiertje Yeasayer (ja, u weet het, Pukkelpop is het festival van de verscheurende dilemma’s) de Marquee naderden, troffen we buiten de tent rustig keuvelende medemensen aan. Ook binnen leek de tent maar goed halfvol. Jammer, want zij die er wél waren, werden door de zonderlinge IJslander langsheen extatische en euforische landschappen meegevoerd.

Eind mei bracht Jónsi een gigantesk decor mee naar de AB. Terwijl hij bijna door dat weidse visuele universum werd opgeslorpt, zorgde de meer sobere aankleding van de Marquee voor een heel innige sfeer. De sublieme projecties sloten naadloos aan bij de nu eens uiterst ingetogen (inclusief Dance Hall gebrom) en dan weer langzaam ontploffende songs uit z’n album Go. Wie nog twijfelde, werd door de groep de eindmeet overgesleurd door het eerst mooi opborrelende en daarna genadeloos losbarstende Grow Till Tall. Een fenomenaal einde waarvan we niet meteen bekomen waren… telkens als we denken dat Jónsi ons niet meer zal liggen hebben, lapt ie het ons toch wel weer zeker!?