Proximus Go For Music

Na de orkaan genaamd The National moesten we letterlijk naar adem happen. “Het festival is voorbij”, stamelden we onthutst tegen een collega. Een voorbarige uitspraak bleek zo’n vijf minuten later in de Marquee, waar supergroep Broken Bells zijn Belgische livedebuut beleefde. Het project is het geesteskind van James Mercer (indieheld van The Shins) en Brian Burton ofte Danger Mouse, superproducer en creatieve helft van Gnarls Barkley. Op het podium lieten de heren zich door vijf extra muzikanten begeleiden. Mercer nam de zang op zich, Burton drumde, speelde bas, gitaar en toetsen. Als een bescheiden secondant, maar technisch meesterlijk en immer to the point. De rest van de band musiceerde op even hoog niveau. We woonden een erg genietbare set bij, die schipperde tussen dromerige synthpop, rock met weerhaken en weelderige kamerpop (prachtige trompetsolo’s). Melodieus en een tikje mysterieus, zeker in combinatie met de geometrische projecties achter de groep. Absolute prijsbeesten waren The High road en Isane lullaby van de Sparklehorse/Danger Mouse/David Lynch-plaat Dark night of the soul. Dat laatste nummer zetten Burton en Mercer alleen in, maar in de prachtige finale mochten de andere groepsleden de ballade laten uitgroeien tot een groots popnummer. Zo goed als The National was Broken Bells niet, maar de groep slaagde er wel in onze euforische stemming te bestendigen. Waarvoor respect!