Proximus Go For Music

Wij willen ons geenszins moeien met de programmering van Pukkelpop, maar toch deze kleine bedenking: The Low Anthem had beter op een later uur in de Club of Chateau gestaan dan in de zinderende namiddaghitte in de Marquee. Van God weet waar (wij gokken op de Boiler Room) kwamen er platte beats de tent binnengedrongen, die de veelal breekbare muziek van het kwartet regelmatig verstoorden. Zonde, want de band leverde andermaal een glansprestatie.

De setlist van Low Anthem is ondertussen min of meer bekend, maar de kwaliteit van de uitvoering en ongeëvenaarde pure emotionele puurheid blijven beklijven. De vier muzikanten wisselen met een speels gemak van instrument en spelen met een intense vreugde die je tot het bot ontroert. Van spaarzame ballades als To the ghosts who write history books, Cage the songbird of Charlie Darwin over grofkorrelige blues (Home I’ll never be) naar vooroorlogse close harmony country (Evangeline van The Band): alles klonk ongelooflijk zuiver en geïnspireerd. De allermooiste songs waren This goddamn house, een verstilde treurmars waarin drie blazers (twee klarinetten en een hobo) ons haast tot tranen wisten te bewegen. Even adembenemend was The Auld Triangle (een song van de Ierse dichter Brendan Behan, die o.a. door Bob Dylan gecoverd werd op The Basement Tapes), waarbij de groep net als tijdens Evangeline achter één microfoon plaatsnam en vierstemmig de sterren uit de hemel zong. De beats dachten we gewoon weg. Dat dit concert niet de maximumscore haalt, heeft voor een keer niets met de groep te maken.