Proximus Go For Music

Het lijkt wel alsof Sarkozy zelve het intro-tekstje in het pukkelpop-programma geschreven heeft. De “vervelende New Yorkse nepzigeuners” bewijzen echter met hun optreden dat zij een plaatsje in de zon (letterlijk) weldegelijk dubbel en dik verdiend hebben. Het kan natuurlijk een typfout betreffen: alfabetisch liggen de “v” en de “w” immers al sinds mensenheugnis (bij wijze van spreken) aan elkaars zijde, hetgeen de beschrijving van dit wervelende spektakel plots veel aannemelijker maakt. De intro is namelijk het enige moment waarop de massa die voor het hoofdpodium verzameld is, niet uitzinnig danst, crowdsurft of springt op de gipsy punktonen van een ontketende Bordello.

Daar waar de intro nog herinneringen oproept aan Manu Chao, wordt dit pad al snel verlaten en slaat de band de weg in van de vurige “hoempapunk” met Ultimate en Not A Crime. Zelfs Ninja, de frontman van het totaal geflipte Die Antwoord, laat zich in de frontstage gewillig meeslepen op de tonen van Wonderlust King. Ondertussen probeert de security vooraan de eerste rijen af te koelen met emmers water, het mag echter niet baten. Het moge een geluk wezen dat deze band geen twee dagen op rij het festival aandoet. “We’re coming rougher every day”, zingt Hütz tijdens Immigraniada en dat had geen enkel publiek in deze hitte aangekund.

Een klein uur (en voor de dansende festivalganger enkele emmers zweet lichter) later schreeuwt “Poekelpop” om meer. Het is lang geleden dat een stel zigeuners in onze streken zo graag gezien was. Het is echter wachten op de volgende doortocht van deze vagebonden. Lang hoeft dit voor ons niet te duren.