Proximus Go For Music

Kan een ouwe cynische dertiger überhaupt een objectief verslag schrijven over een optreden van een jonge knappe deerne van net 21?
Selah Sue (geef toe, klinkt toch soulvoller dan Sanne Putseys) werd tijdens een Open Mic-avond in het Leuvense Depot opgemerkt door organisator Milow die haar meteen in zijn voorprogramma dropte. Vanaf dan ging het een rotvaart voor onze favoriete Vlaams-Brabantse bosnimf. Shows met Jamie Lidell (London) en Novastar (Paradiso) volgden en onlangs stond ze zelfs samen met Moby in Parijs. Naar haar passage hier in Kiewit werd dan ook uitgekeken, niet in het minst door bronstige gasten die op de eerste rij zwaaiden met bordjes waarop boodschappen als ‘hete truffel’, ‘bite my cerveza’ en ‘rauwe banaantjes’ de reden van hun komst onderstreepten.
De setlist was redelijk voorspelbaar met het bekende Black Part Love en Fya Fya op een verrassend vroege plaats. Toen ze haar zonnebril en later haar vestje uitspeelde durfden we ons haast niet meer om te draaien om te zien welke poëtische bewoordingen onze testosteroncopains nu op hun kartonnen bordjes hadden getoverd. Selah liet het niet aan haar hartje komen en bracht ingetogen hulde in _ peace of mind_ aan de gisteren overleden frontman van Ou est Le Swimming Pool. Crazy vibes klonk daarna alsof Vlaams-Brabant plots deel uitmaakte van de Caraïben en afsluiter Crazy suffering’ style deed de laatste twijfelaars moeiteloos overstag gaan. Deze jongedame staat volgend jaar op het hoofdpodium van Rock Werchter, no question about that.
En om terug te komen op onze eerste vraag: no way!