Proximus Go For Music

Mensen genoeg die na recentelijke gebeurtenissen op Pukkelpop met vragen rondlopen. Gelukkig is daar Die Antwoord, de Zuid-Afrikaanse internethype, om van repliek te dienen. Het trio, bestaande uit Ninja, Yo-Landi Vi$$er en DJ Hi Tek heeft de afgelopen maanden met nummers als Butterfly en Wat Pomp meerdere wenkbrauwen doen fronsen.

In levende lijve zien zij er zo mogelijk nog fouter uit dan op foto en de Dance Hall barst uit haar voegen om deze “mysterieuze kracht uit de duistere onderbuik van Afrika” – zoals ze zichzelf graag omschrijven – aan het werk te zien.

Het is DJ Hi Tek die als eerste het podium komt opgestormd, op de voet gevolgd door Vi$$er. In hoog tempo en met zware bassen volgen hun “grootste hits” elkaar op. Butterfly, Wat kyk jy? en Wat Pomp zijn de drie peilers waarop hun hele album, $o$, gebouwd is en staan op nummer 1, 2 en 3 van de setlist. Maar wie dacht dat het feest hierna gedaan was, blijkt poesmis te zijn. Voor Rich Bitch worden de overmaatse joggings ingeruild voor wat luchtiger tooi en zelfs hierin wordt duchtig gesnoeid wanneer het blonde meisje het publiek uitdaagt met de woorden “I know what you want boy, you’re never gonna get it”. Als een avant-gardistische lolita staat zij op het podium met enkel nog een gouden legging en een topje amper die naam waardig. Ninja en Hi Tek hebben ondertussen enkel nog boxershorts aan, de traditionele kledij voor uitdragers van de “zef”. Ninja vuurt de raps als werpsterren af en de hoge stem van Yo-Landi biedt het nodige tegengewicht voor de zware bastonen. Haar gouden legging weerkaatst intussen het stroboscooplicht de zaal in.

Ondanks een betrekkelijk mager repertoire lijkt de Zuid-Afrikaanse crew zonder moeite hun 40 minuten rond te maken. Met een laatste stroomstoot van de Afrikaanse “New Kids” (de protagonist heeft ondertussen een Pikachu-pak aangetrokken) wordt het publiek verdwaasd achtergelaten.
Antwoorden heeft het optreden niet opgeleverd, maar het korte verblijf in de wereld van Die Antwoord was voldoende om reikhalzend uit te kijken naar wat de toekomst voor hen zal brengen. Of zij de overgang van “mysterieuze onderbuik” naar “publieke eigendom” en “main stream” zonder kleerscheuren zullen overleven, is de vraag waarop zij zelf binnen afzienbare tijd een antwoord moeten geven. Voorlopig zijn hun concerten een hoogmis van satirische hip-hop, techno beats en gangsta parodieën die de aandacht van iedere aanwezige ziel van begin tot einde vasthoudt. Iedereen voelt zich aangetrokken tot wat fout is, of zoals Waddy Jones het zelf zou zeggen: “Every poes is pink on the inside”.