Proximus Go For Music

Het Amerikaanse Beach House maakt muziek die haast te fragiel lijkt voor een festival, zelfs als het gaat om de knusse Club-tent. Ondanks hun zonnige groepsnaam maken Alex Scally en Victoria Legrand hypnotiserende dream pop in de goede traditie van Nico en Mazzy Star. Al moeten we toegeven dat de band uit Baltimore niet zo narcotisch en verloren klinkt. Op hun derde plaat hebben de lievelingen van de indie-blogosfeer hun lo fi-attitude wat laten varen (lees: ze hebben voor het eerst een echte studio gebruikt), maar aan sound is an sich niet veel veranderd. Analoge synthesizers, een galmende gitaar en rudimentaire drums (Moe Tucker!) zorgen voor een bezwerende sfeer, die versterkt wordt door traag draaiende houten piramides op het podium. Songs over verloren liefdes en afscheid, maar af en toe flakkert de hoop zachtjes op. Beach House kleedde zijn nummers wel wat extraverter aan dan op plaat, helemaal op maat van een festivalpubliek. Zangeres Victoria stond heel de tijd aan haar synth te molenwieken en danste aanstekelijk, haar gezicht vaak verborgen achter haar weelderige haardos. Ze bedankte het publiek voor zijn enthousiasme en noemde ons ondermeer ‘very sweet people’ en ‘wonderful group of people’. Goede vibes in overvloed dus en een handvol niet stuk te krijgen klassesongs, al misten we af en toe wat variatie en de subtiele nuances van de albums. Maar al bij al waren we erg opgetogen over het troostend mooie tegengewicht voor de schreeuwlelijkerds die het hoofdpodium onveilig hadden gemaakt.