Proximus Go For Music

Na de release van de sof Always Outnumbered Never Outgunned in 2004 danste menig muziekrecencesent al op het graf van The Prodigy. Maar vandaag kunnen Liam Howlett, Keith Flint en Maxim Reality terug samen door dezelfde deur en met het vette Invaders must Die sloeg het trio vorig jaar keihard terug. Op Rock Werchter bewezen ze eerder al dat ze er ook live terug staan.

De groep, die een wel erg genereus timeslot van anderhalf uur kreeg toegemeten, liet ruim twintig minuten op zich wachten. Pas toen de zon achter de horizon verdween schalde het luchtaanvalalarm over de wei en werd er afgeknald met World’s On Fire.

Setlist-gewijs moet je van The Prodigy geen verrassingen verwachten. Zowat het volledige Invaders must Die werd er doorgejaagd afgewisseld met de hits uit Fat Of The Land en Music for the Jilted Generation.

Ook geen nieuws op het podium: genoeg strobo’s om een kerngezond iemand een epilepsieaanval te bezorgen, Flint die zijn schizofrenie-act opvoert en schijngevechten levert met Maxim. Beide heren doen vooral waar ze goed in zijn: volksmennerij. Tijdens Warriors Dance kregen we zelfs even het gevoel dat de groep rekruteerde voor één of ander bevrijdingsleger.

Subtiel kan je de optredens van The Prodigy niet noemen. Het moet knallen en stilstaan is geen optie, de ideale festivalact dus. Toch was dit optreden te routineus om te blijven boeien.

Recent riep de BBC The Prodigy uit tot de meest invloedrijke danceact. Daar valt over te discussiëren, net zoals over hun relevantie anno 2010. Want het moet gezegd: na twintig jaar hebben deze “angry young men” toch wat aan geloofwaardigheid ingeboet.