Proximus Go For Music

Parkway Drive is niet de band voor tierlantijntjes en niemendalletjes. Iemand die net meer dan 10 uur in een vliegtuig gezeten heeft, heeft geen zin om rond de pot te draaien en dat doen ze dus ook niet, de jongens uit Australië. Voor jongeren die zijn opgegroeid in een idyllische omgeving als Down Under met een warm klimaat, de zee op een steenworp afstand en surfplanken onder de arm, heeft dit vijftal een heleboel woede in zich.

De nummers zijn kort -sommigen duren niet langer dan anderhalve minuut-maar bevatten meer “punch” dan Mike Tyson in zijn hoogdagen die zijn vrouw betrapt met de pizzajongen. Winston McCall en de zijnen laten het publiek alle hoeken van de zaal zien en met iedereen die meer dan 30 minuten in het midden gestaan heeft, kan zich officieel nog inschrijven voor de marathon van Brussel. Aan uithoudingsvermogen zal het hen alleszins niet ontbreken.

Ook de metalcore-uitdragers van de avond staan geen moment stil op het podium. De arpeggio’s zijn snel, de dubbele basdrum ei zo na sneller. Dit is een klap waar het publiek niet onmiddellijk van zal herstellen.