Proximus Go For Music

Onmogelijk om niet vanaf de eerste noten die uit de gezamenlijke kelen van Mumford & Sons weerklinken, onberoerd te blijven. Het is zeker niet de eerste keer dat zij het Belgische grondgebied aandoen, maar de band is hier wel een primeur op een festival. De Marquee staat afgeladen vol en zelfs tot ver buiten de tent worden Sigh No More en Awake uit volle borst meegezongen. Zelfs Marcus Mumford zelve kan het bij momenten moeilijk geloven.

Daar waar de set vrij ingetogen van start gaat, is dit bij Roll Away Your Stone afgelopen en ontpopt de Marquee zich tot een danstempel waar doorwinterde bezoekers van de Dance Tent jaloers op zouden zijn. Voor de gelegenheid hebben zij zelfs een extra drummer bij en een volledige blazersectie, waardoor het optreden nog iets meer klinkt als het album, en de intensiteit van het geheel een niveau hoger tilt.

Met raspige stem bezingt Mumford het leven en de liefde, het verlangen en het gemis en weeft hij verhalen waar je eindeloos in kan verdwalen. Ook muzikaal is de man, net zoals de overige leden van de band, van meerdere markten thuis. Hij hanteert met evenveel verve de gitaar als de drumsticks, maar met zijn band beroert hij weliswaar nog het best de snaren van het hart. Elke band die deze hoeveelheid mensen op deze manier kan meeslepen, verdient respect. Little Lion Man en The Cave klinken luider uit de kelen van de aanwezigen dan uit de nochtans indrukwekkende luidsprekers aan weerszijden van het podium.

Zowel de band als elke ziel aanwezig heeft de tent ietwat ontroerd verlaten. Mumford & Sons geeft stof tot nadenken en dat is iets wat veel commerciële muziek ontbreekt. Daarenboven doen zij dit met de glimlach, iets waarmee alle aanwezigen aan dit optreden zullen terugdenken.