Proximus Go For Music

Aan de vooravond van dag twee is het tijd voor de comeback van een oudgediende op dit festival. Zowel in 2000 als 2003 mochten zij immers al aantreden op deze weide, en de laatste keer waren zij zelfs headliner. Zoals we in België het beste weten, is een pauze goed voor een terugval van enkele plaatsen op de wereldranglijsten, hetgeen het vroege uur van vandaag verklaart. Na het vertrek van gitarist Wes Borland en de tegenvallende verkoopscijfers van Results May Vary (de meningen over het resultaat waren nochtans uniform: het is bagger) leek het einde van de band in zicht. Het kan echter verkeren: vandaag zijn Fred Durst en zijn trawanten terug en hebben zij zowaar een nieuw album, Gold Cobra, onder de arm.

Op het podium is het waarschijnlijk de Belgische vlag voor de draaitafels van DJ Lethal die het meest opvalt. Later zal Durst uitleggen dat de band met België een speciale band heeft. Waaruit die band dan wel bestaat, zullen we waarschijnlijk nooit met zekerheid weten. De mouwvegerij mist haar uitwerking op het publiek echter niet en de opwinding stijgt naarmate het begin nadert.

Borland komt het podium op als de heks van het zuiden en de intro maakt gewag van “the land of pure imagination”. Wat volgt, is echter harde realiteit. Rollin, Livin It Up en My Generation zwepen de overwegend jeugdige toeschouwers op en tijdens My Way gaat Durst op wandel. Hij is de stiel van de volksmennerij ondertussen niet verleerd en het publiek is hem duidelijk niet vergeten. Een kus op de wang van een vrouwelijke fan brengt bij deze laatste nog steeds traantjes in de ogen. Of was dat de outfit van Borland? Wes daagt op het podium ondertussen het smijtgrage publiek uit hun projectielen beter te richten.

In ieder geval heeft de band op het podium er overduidelijk zin in. Terug van weggeweest, een lesje in bescheidenheid gekregen en nu steekt Durst zelfs een speech af over de arme kinderen in Pakistan. Bovendien viert de frontman op deze heuglijke 20 augustus zijn 40ste (!!) verjaardag. Is dat niet wat oud om meisjes van 14 aan te sporen hun slipjes en bh’s het podium op te smijten? Nu ja, dit blijft België natuurlijk en dat is misschien de speciale band waar hij het eerder over had.

Opvallend is het ontbreken van nieuw materiaal. Da Bizkit neemt afscheid met het enige nummer dat ze spelen uit hun nieuwe cd, Walking Away en voegt terstond de daad bij het woord. Dit niet zonder eerst alle vrouwen uit het publiek op het podium uit te nodigen. Hij heeft belofte gehouden, het is een big ass birthday party geworden.