Proximus Go For Music

‘Ik denk dat we allemaal flink vermagerd zullen zijn na dit optreden. En dat geldt ook voor jullie!’ Zo richtte frontman Yannis Philippakis zich halverwege tot het publiek. Helemaal waar, want de gebalde energie waarmee Foals vandaag in de Marquee stond te musiceren tartte werkelijk alle verbeelding. Met zijn gitaar zowat onder de oksel geklemd leidde Philippakis zijn vier muzikanten en ons aan een verschroeiend tempo door het materiaal van Antidotes en de eerder dit jaar verschenen prachtplaat Total Life Forever.

De eerste keer dat we Foals aan het werk zagen, wensten we de jongens nog een eigen smoel, en zie: die hebben ze met dat album gekregen. De opener van de set en de oude songs Cassius en Balloons roken nog wat naar Bloc Party en !!!, maar het nieuwe Miami leverde een staal van Foals’ nieuwe sound en haalde het hoge tempo een stuk naar beneden. En dat kunnen we bewijzen, want een trouwe collega wist de setlist van drummer Jack Bevan te strikken. Het aantal beats per minute zakte tijdens de eerste drie nummers niet onder 134 (en dat is behoorlijk snel), terwijl Miami het met een rustige 96 slagen per minuut moest stellen.

Spanish Sahara is niet alleen op plaat een pareltje, ook live zat de opbouw perfect. De ingetogen intro, de melancholie in het brugje en de intense explosie maakten er ook hier een absoluut hoogtepunt van. Ontkurk de champagne: de eerste vijf sterren van het festival zijn de deur uit!