Proximus Go For Music

Een concert van E is steeds af. Persoonlijk hadden we de man tijdens deze tour liever in een Belgische zaal gezien. Door een haasje over met Limp Bizkit moesten de vijf jongens van Eels bovendien al om 17u20 het hoofdpodium op, terwijl die kerels gerust de status bezitten om in de Marquee af te sluiten. Sinds zijn vorige passage heeft E een drieluik op de wereld losgelaten en het eerste deel hiervan (Hombre Lobo) kreeg hier vanmiddag in de Mediavillage officieel de status van gouden plaat. Dat hij in volle zon amper een uur mocht optreden, was voor E geen reden om de moraal te laten zakken.
Na een vrolijk intro-muziekje kwam Mark Everett als een zwaar bebaarde zeerover het podium op en zette met Prizefighter en (de cover) She Said Yeah de toon van het concert: hier zou geen tijd verspild worden en voornamelijk Da Rock weerklinken. Met twee identieke groene, één bruine en één zwarte gitaar zou hij 17 nummers lang zijn gospel verkondigen.
Zijn ironische teksten werden achtereenvolgens als garage-rock, blues-rock, pop en onvervalste gospel geserveerd. De vier begeleiders met ronkende namen als The Chet (bekend van de audio-versie van Things the grandchildren schould know), Koool G Murder (hij bracht voor de gelegenheid zijn ‘valse beker’ mee voor “beste bassist volgens Bass Magazine”), nieuwkomer P-Boo en drumwonder Knuckles werden op een hilarische manier voorgesteld maar voor de rest liet E de muziek voor zich spreken.
De covers waren zorgvuldig gekozen (The Lovin’ Spoonful en George Gershwin) en ook een aantal Eels-klassiekers werden op een zeer originele manier gepimpt. Mr. E’s Beautiful Blues begon als La Bamba en nam vervolgens de gedaante van Twist & Shout aan. Ook My Beloved Monster kreeg een heuse make over. Het publiek werd aldus meesterlijk op het verkeerde been gezet en probeerde tevergeefs met E mee te zingen. Vlak voor Souljacker part I werd er een kleine micro-statief geplaatst en even dachten we dat zijn hond Bobby jr. een gastoptreden zou verzorgen. Het bleek ter ere van een samba-bal te zijn.
Maar het waren vooral de nummers van Hombre Lobo, End Times en Tomorrow Morning (voor de eerste maal live in België) die ons bij ons nekvel grepen. Een gouden concert in ruil voor een gouden plaat. Laten we hopen dat E het touren een tijdje volhoudt en in het najaar een zaal aandoet. Iets wat ongetwijfeld moet lukken als ook deel twee en drie van de triptiek goud worden.