Proximus Go For Music

Van de joy Division-klonen, verlos ons heer! Heeft de wereld na pakweg Editors, Interpol of het vaderlandse Customs behoefte aan nog een door Ian Curtis beïnvloede groep? Toegegeven, frontman Harry McVeigh is begiftigd met de betere grafstem en komt bovendien bescheiden en sympathiek over. Zo leek hij het oprecht over BelgIê als zijn ‘tweede thuis’ te hebben. Maar om ons te boeien op dit uur en bij dit weer, daarvoor zijn de songs van White Lies (‘Leugentjes om bestwil’) gewoonweg niet straf genoeg. Postpunk in stadionverpakking, gevaarloos en mijlenver verwijderd van de door merg en meen snijdende, compromisloze composities van Curtis. Laat staan van de elektrificerende liveshows van de band uit Manchester. Zelfs de vergelijking met de Joy Division-navolgers valt nadelig uit voor White Lies. Don’t give up your daily jobs, guys, zou ik deze jongens aanraden, maar er valt te vrezen dat ze van hun muziek kunnen leven.