Proximus Go For Music

Terwijl op de festivalweide de thermometer nieuwe pieken bereikt, staat het volk in de Marquee dicht op elkaar gepakt in afwachting van Blood Red Shoes. Steven Ansell en Laura-Mary Carter zijn echter niet gekomen om afkoeling te bieden. Zij bewijzen dat er niet meer dan twee personen nodig zijn om een teringherrie te produceren.
Hun set wordt op verschroeiende wijze in gang getrapt met It’s Getting Boring By The Sea, It Is Happening Again en I Wish I Was Someone Better. Een goede verstaander heeft maar een half woord nodig en Ansell heeft het woord “crowdsurfen” nog niet volledig uitgesproken, of de eerste lichamen gaan de lucht al in.

De gedreven drums en de opzwepende riffs van het tweetal hebben elkaar dan toch opnieuw gevonden na de strubbelingen die het eerste album teweeggebracht had. Het nieuwe album, Fire Like This, heeft hier veel kracht uit geput en hierdoor meer diepgang en een heavier sound meegekregen. En ook live lijkt de band tussen de twee versterkt.

De set zelf is een niet te stoppen hogesnelheidstrein, die het publiek willens nillens meesleurt langs poppy riffs en heerlijke samenzang, doorheen loodzware, pompende rockrefreinen die al even met zweet doordrenkt zijn als de t-shirts van zij die zich in één van de twee mosh pits wagen. Er is geen ontsnappen aan.

De smerige grunge-sound van Carter staat in schril contrast met het lief ogende, kleine meisje dat de Marquee op sleeptouw neemt. Ansell lijkt een op hol geslagen drummachine die zichzelf geen moment rust gunt. Zo zou The XX klinken na een doorgedreven cocaïne-dieet van drie weken. Met Heartsink valt het doek dan toch over deze korte, maar intense set. Benieuwd of het duo dit tempo kan volhouden. Het kan niet snel genoeg gaan alvorens hun Blood Red Shoes de Belgische bodem opnieuw betreden.