Proximus Go For Music

Uit ten treure worden bestempeld als ‘het Britse antwoord’ op Arcade Fire: het is het weinig benijdenswaardige lot van het Britse kwintet Fanfarlo. Nu zijn de gelijkenissen bepaald niet miniem: beide bands excelleren in barokke kamerpop: bombastisch, meeslepend en literair. Fanfarlo klinkt echter nooit zo ontembaar en dionysisch als hun geestesgenoten uit Montreal. Toch weten ze met hun uitgekiende songs en uitgebreide instrumentarium (trompet, viool, mandoline…) voor tonnen sfeer te zorgen. De band was duidelijk meer dan een geheimtip voor het Pukkelpop-publiek, want de Chateau zat afgeladen vol en voor de ingang probeerden nog honderden mensen binnen te raken. De ruime delegatie fans bleef niet op zijn honger zitten, want Fanfarlo bracht een sterke set zonder enige uitschuivers. Hoogtepunten waren het fantastische, lang uitgesponnen Harold T Wilkins, or how to wait for a very long time en slotnummer Luna : gedreven rock die door tempovertraging uitmondde in een massaal meegeklapt anthem. Nee, deze dame en heren zijn veel meer dan een stelletje epigonen.