Proximus Go For Music

De band die de Shelter afsluit behoeft geen introductie. Dat moet ook de organisatie van het festival gedacht hebben, hoewel de carrière van deze heren van start is gegaan voor er zelfs nog maar sprake was van Pukkelpop. Plots staan de vier oerpunks immers op de bühne. Hun banner is ongeveer zo klein als een kleine hotelhanddoek (nader onderzoek wijst uit dat het toch niet om een handdoek ging) en hun kledij lijkt eerder uit een mixer dan uit een wasmachine te komen. Hun openingsstatement belooft echter wel grootse dingen: “We are bigger than Muse.”, verklaart Fat Mike onomwonden terwijl hij met één hand zijn felblauwe haren platstrijkt.

Een concert van NOFX is een muziekhappening met een hoog stand-up gehalte en hoewel de banter bijna een derde van de set in beslag neemt, verveelt het geen moment. De nummers worden telkens per twee als korte salvo’s op het publiek afgevuurd. Na Parkway Drive en Gallows zijn deze korte pauzes tussen de nummers door een goede zaak, anders zouden er enkelen niet meer bovenkomen in de kolkende pit.

De opgewekte mengeling van punkrock, reggae, ska, jazz, etc. en het je m’en foutisme van een band die niets meer te bewijzen heeft, zetten de Shelter op haar kop. Naast bekendere tracks als Linoleum, The Brews en Bob deinzen de punks er niet voor terug met ouder materiaal voor de dag te komen. Ondertussen wordt Fuck The Kids uitgeroepen tot Belgisch volkslied (voor iedereen behalve de Belgen zelf) en worden de lichamen die uit de mosh pit getrokken worden steeds zwarter. De aswolk die boven het publiek hangt kan de dinosaurussen van de punkrock niet bedreigen. Hier kunnen de jongeren nog iets van leren.