Proximus Go For Music

Placebo zette zonder enig gevoel voor zelfrelativering in met Nancy boy. Wat volgde was een minitieuze show waarbij niets aan het toeval overgelaten werd. De podiumopstelling, de belichting (inclusief ledwand), de kledij van alle groepsleden en alle theatrale gebaren en bewegingen waren haarfijn gerepeteerd.

Na 20 minuten opwarming breekt de set eindelijk open met Every you every me. Het betweterig opgestoken vingertje van Brian Molko komt op de proppen tijdens de aankondiging van Breathe underwater en The Neverending Why. En voor zij die het opmerkten, blijven de gitaarwissels na elk nummer een raadsel, want de klank wijzigde hoegenaamd niet. De cover van Nirvana ’s All Apologies werd ondergedompeld in de zo typisch bombastische sound van Placebo dat de song een grote kans maakt om de titel van slechtste cover op Pukkelpop te krijgen.

Na exact 1 uur verlaat de groep het podium en weerklinkt Mendelssohn over de wei terwijl links en rechts enkele technici wat aan knopjes prutsen en kabels verleggen. Even later staan alle muzikanten weer op het podium en gaat de show ongehinderd verder, Molko deze keer zonder bril.

Tien minuten voor tijd eindigt de set met het bevestigende Taste in men. Van een collega-redacteur vernam ik later op de avond dat Molko opdook tussen de figuranten op het podium bij The Flaming Lips. Dit verklaart meteen het voortijdig beëindigen van zijn eigen set en het maakt hem meteen een stuk sympathieker.
Op één tijdelijk, haperende ledmodule na was dit een technisch perfect optreden, maar helaas zo goed als gevoelloos.