Proximus Go For Music

Mark Lanegan slenterde na zijn optreden rustig (hoe anders?) terug naar het artiestendorp, hoorde dat Iron Maiden op het hoofdpodium speelt, en vroeg aan een toevallige passant: ‘Is this Maiden?’. Het was een prachtig beeld en tegelijk een schitterende illustratie van een artiest on the road die vaak nauwelijks weet waar en met wie hij op een affiche staat. We wisten niet eens dat Lanegan in staat was om zomaar een voorbijganger aan te spreken. Tijdens de vijftig minuten kippenvel die Lanegan ons voor deze tranche de vie had voorgeschoteld, hebben we de man nooit eerder zo spraakzaam en communicatief gezien.

We kunnen het zelfs op ‘gezien’ tout court houden, want nooit eerder hebben we de Prins van de Duisternis zo vol in de (weliswaar rode) spots gezien. Lanegan stond zowaar niet zoals gewoonlijk in een donker hoekje van het podium en bombardeerde zichzelf vanavond tot de meest atypische frontman ooit. Het nerveuze gefriemel met de handen, de verbeten trekken op zijn gelaat en de zucht van opluchting na elk geslaagd nummer maakten zijn performance alleen maar intenser. Op het einde van zijn set mompelde hij zelfs tot twee maal toe: ‘Thank you very much. See you.’. Ruim voldoende om Mark Lanegan een vriend voor het leven te noemen.

Onze eeuwige vriendschap had hij dus al, en met zijn sobere optreden krijgt hij daar ook nog eens diep respect bovenop. Onder begeleiding van gitarist Dave Rosser grasduinde hij door zijn solowerk en haalde hij Screaming Trees en Queens Of The Stone Age songs van onder het stof. Lanegan leidde ons met zijn doorrookte stem van het ene hoogtepunt naar het andere: One Hundred Days, Hanging Tree, Jesus’ Program, Hit The City, om er maar enkele te noemen. Laten we het gewoon bij ‘Now something crawls right up my spine’ uit het openingsnummer When Your Number Isn’t Up houden: ontroering, vriend. Hartelijk bedankt en tot ziens.