Proximus Go For Music

Na een dagje waarop de meeste muziekgenres reeds ingevuld zijn, is het de beurt aan Iron Maiden om met hun concert het vakje van de metal af te kruisen. Respect voor de hardcore fans die, om hun idolen aan het werk te zien (net als de afgelopen 10 jaar trouwens) optredens van De Jeugd Van Tegenwoordig, The Kooks en Blink 182 getrotseerd hebben. Er zijn al voor minder mannen gesneuveld.
Met in de rug een adembenemende zonsondergang, kondigt het begin van het optreden van de grootste metal band aller tijden zich aan op de tonen van Doctor Doctor, een nummer van oudgedienden UFO, gevolgd door een klassiek, Star Warsy stuk van Gustav Holst.
Naar aanleiding van hun nieuwe album, The Final Frontier, heeft de band dan ook voor een futuristische opstelling gekozen, die naar goede gewoonte het hele podium in beslag neemt.
Het is echter wachten tot een eindje in de set alvorens het eerste en tevens enige nieuwe nummer de revue passeert in de vorm van El Dorado. De rest van de setlist is opgebouwd uit oude bekenden. Met The Wicker Man wordt de aftrap gegeven voor een klassiek avondje Maiden, met alle stemuithalen, meezingmomenten en gitaarhoogstandjes waar de gemiddelde fan van Dickinson & co aan gewend is geraakt. Op geen enkel moment wordt er ook maar enigzins buiten de lijntjes gekleurd van de klassieke opstelling.
De oude, Engelse uitdrukking zegt: “Don’t change a winning team.”, maar de zes krasse knarren op het podium hebben dit gezegde verheven tot een levensmotto. Ze leveren een sterk totaalspektakel en bieden de toeschouwer niet enkel voer voor de oren maar verzekeren de mensen ervan dat zij ook voldoende te zien krijgen. Met Dance Of Death, The Reincarnation Of Benjamin Breeg en These Colours Don’t Run dreigt het optreden wat stil te vallen, maar gelukkig is daar Fear Of The Dark om in te spelen op ‘s mens angsten en gevoelens. Ook Eddie mag nog even “acte de présence” geven en als toegift wordt Running Free aangekondigd als een nummer “dat ze al zeer lang niet meer gespeeld hebben”.
Een korte blik op de setlists van de andere optredens uit dezelfde tour leert ons echter al gauw dat hieraan nog niets veranderd is sinds het begin. Het is een sterk staaltje om elke keer weer twee uur lang exact hetzelfde te doen met de overtuiging van deze veteranen. Een beetje afwisseling heeft echter nog niemand kwaad gedaan. Een ander spreekwoord zegt dan weer: “You can’t teach an old dog new tricks”. We mogen al blij zijn dat deze honden blijven presteren. Elk jaar komt dat onvermijdelijke bezoek aan de dierenarts immers dichterbij.