Proximus Go For Music

Het minste wat je kunt zeggen is dat Christopher Owens een niet alledaagse jeugd heeft gehad. De ouders van de uit Florida afkomstige songwriter behoorden tot de sekte ‘Children Of God’ en zwierven met de jonge Christopher – die zong bij het kinderkoor van de sekte – zowat de hele wereld rond. Op zijn zestiende vluchtte hij weg uit dit beklemmende milieu en ging bij zijn zuster in Texas wonen. Na een carrière als rekkenvuller bij een kruidenier, schilder en zanger in punkbandjes leerde Owens in San Francisco JR White kennen, met wie hij Girls stichtte. De band debuteerde vorig jaar met het prima Album, een prachtige cd vol zonnige, maar tevens melancholische ‘dream pop’. Het kwartet betoverde de Chateau met hun in reverb gedrenkte rocksongs, die door hun rauwe, literaire teksten ver boven de middelmaat uitstegen. Nu eens deed het viertal denken aan een Californische versie van Spiritualised, dan weer aan een lo fi incarnatie van Bruce Springsteen. Een bijzondere kruisbestuiving tussen shoegaze, sixties pop en songwriterballades was het resultaat. Deze DIY dropouts bewezen dat een ongelukkige jeugd nog steeds ‘a writer’s goldmine’ is. Deze jongens hebben gelééfd, en dat hoor je in elke noot. Poëzie van de straat, onversneden, maar bloedmooi.