Proximus Go For Music

Als we Blink-182 met een humorgenre moeten vergelijken, dan is ‘onderbroekenlol’ de gepaste uitkomst. De Californische band is in de jaren 90 groot geworden met zijn vederlichte, puberale versie van de punk. Met hun catchy poppunkniemendalletjes vol toiletgrollen en hun bijzondere populaire video’s op MTV veroverden Tom Delonge (gitaar/zang), Marc Hoppus (bas/zang) en Travis Barker (drums) de wereld. In 2005 splitte Blink-182 verrassend, maar vorig jaar maakten de pretpunkers bekend dat ze weer zouden toeren en dat we ook een nieuw album mogen verwachten. Op het hoofdpodium leek het trio wel een thuismatch te spelen: verscheidene nummers werden door duizenden kelen meegebruld en tientallen crowdsurfers maakten het lage luchtruim onveilig. De jongens op het podium hadden er duidelijk zin in en wisselden vrolijk vunzigheden met elkaar en met het publiek uit. We hadden niets minder verwacht! Muzikaal is deze groep uiteraard weinig meer dan een pastiche van de oerpunk, maar Blink-182 heeft de verdienste om zijn shows niet te laten verzanden in de Grote Meneer Kaktus-show à la Green Day. In de bissen pakt Blink-182 nog uit met een fijne stunt: drummer Travis mag op een draaiend en vervaarlijk hellend oppervlak enkele meters boven de grond verder meppen. Chapeau dat de man zoiets nog durft na de vliegtuigcrash in 2008 waarbij hij bijna het leven liet. Een gepaste apotheose van een vermakelijk, maar oppervlakkig optreden.