Proximus Go For Music

Wil je zien hoe een Iron Maiden- fan alle cirkels van Dante’s hel op een klein uurtje doorloopt? Kijk dan toe hoe hij vooraan staat tijdens het concert van The Kooks, omringd door een bende puberende, gillende en met-hun-handen-hartjes-vormende meisjes. Het is onwaarschijnlijk wat voor effect Luke Pritchard weet los te weken in het segment 14 tot 16-jarigen. En dit na een stilte van twee jaar, waarin de band niet geslaagd is met iets nieuws op de proppen te komen. Sinds het vertrek van bassist Max Rafferty zijn The Kooks het noorden kwijt en zoals ze vandaag op het hoofdpodium verschijnen, lijkt het erop dat iemand hen dringend een kompas moet aanreiken.
Het begin van Time Awaits gaat volledig de mist in, wanneer gitarist Hugh Harris het juiste pedaal niet lijkt te vinden en de mist is nog niet opgetrokken wanneer de laatste noten van Always Where I Need To Be uitsterven. Het is vanaf het derde nummer dat er een beetje lijn in hun spel lijkt te komen, al lijkt die dan nog getekend door een Alzheimer-patiënt. Ook tijdens het opgewekte She Moves In Her Own Way steekt het slordigheidsmonster de kop op. Wanneer Naïve wordt ingezet door Harris, lijkt Pritchard verbaasd en pikt hij halverwege het eerste refrein in. Harris kijkt ondertussen wat onbeholpen om zich heen, een beeld dat wel vaker de revue passeert deze avond.
De nonchalance die deze band ooit aan de top van hun succes gekatapulteerd heeft, begint tegen hen te werken. Enkele jaren geleden maakte de frontman met zijn outfit nog “een statement”. Vandaag lijkt het alsof zijn wasmachine de lastige gewoonte heeft de onderkanten van zowel broeken als t-shirts af te scheuren.
Dit alles gecombineerd met de typische zelfverzekerheid (zeg maar arrogantie) van de Britpop-band, maakt dat dit een optreden is om snel te vergeten. Herbronnen is de boodschap. En een wasserette kan een goed begin zijn.