Proximus Go For Music

Het blijven rare jongens, die Britten. Neem nu de onbegrijpelijk hoge status die de jonge – en toegegeven, erg bevallige – chanteuse Ellie Goulding geniet in haar thuisland. Ze prijkte op de eerste plaats in BBC’s lijst van meest beloftevolle artiesten voor dit jaar, BBC Sound of 2010 en kreeg de Critics Choice Award tijdens de prestigieuze Brit Awards. Kortom, adelbrieven die de indruk wekken dat we met een absoluut rastalent te maken hebben. Helaas, zoals wel vaker hebben de Britten een hype gecreëerd die de middelmaat nauwelijks overstijgt. Goulding maakt romantische elektropop, maar zonder de gedurfde pathos van bijvoorbeeld Florence & The Machine. Nummers op de maat van de vele tienermeisjes die naar de Marquee waren afgezakt, maar muzikaal vooral dobberend op de clichés van het genre. De druppel die onze kelk der tolerantie deed overlopen was de tenenkrullende cover van het geniale Roscoe van Midlake, gespeeld in een platte danceversie waarin elke subtiliteit zoek was. Pek, veren, en vlug wat! Ook de prijs in de categorie ‘het pro forma omgorden van de akoestische gitaar’ kaapte Ellie weg, want met haar nauwelijks hoorbare instrument voegde ze niets toe aan haar sound. Het geluid van 2010? Om het met John McEnroe te zeggen: ‘You cannot be serious!’