Proximus Go For Music

Mannen met baarden (en/of moustache) zijn weer hip in de muziekwereld. Ironisch genoeg is de man met de meest authentieke baard ook de meest onhippe artiest van Pukkelpop. Een onrecht dat Seasick Steve eigenhandig kwam rechtzetten. In een paar jaar tijd groeide de oude (bijna 70!) grijze man uit Californië uit tot een publiekslieveling op de festivals te lande.

Een uur lang amuseerde Seasick Steve ons met zelfgemaakte gitaren. Voor een aantal van z’n lievelingen bedacht hij zelfs koosnaampjes, zoals Diddly Bo (de gitaar met een feedbackhendeltje dat bij nader inzien het handvat van een Chevrolet uit 1975 bleek te zijn – dixit Steve).

Voor hij Never Go West inzette, onderhield hij de wei met een rijmpje. Even later meldde hij dat hij een meisje nodig had (“I need a girl, well, I know, there’s many who need a girl”) en zong hij voor een zekere Ellen een nummer. Schoon. Grappig werd het alweer toen hij vertelde dat hij voor de 40ste verjaardag van Glastonbury ook wel eens iets speciaals wou doen (“lichtjes zoals bij Muse, danseresjes”) maar uiteindelijk toch gewoon zichzelf bleef. Eerlijk duurt het langst, nietwaar? Ook toen iemand een plectrum vroeg, antwoordde hij droogweg “I ain’t got no guitar pick”. Als afsluiter kregen we nog een handleiding bij insectenbeten en na een slok whisky uit z’n heupflesje, knielde Steve op het podium neer om z’n publiek met een buiging te bedanken. Een gelukkig man is er 62.000 waard.