Proximus Go For Music

Een relatief kleine garnaal als Tinie Tempah kan zich ondanks een nummer één-hit in Groot-Brittannië niet aan uitverkochte zalen verwachten. Het moet toch even slikken geweest zijn toen MC Patrick Junior Okogwu het podium betrad. Op de eerste vijf rijen na, is de Dance Hall immers leeg. Het jonge, dansminnende volkje staat aan het begin van zijn set nog steeds duchtig te shaken in de Boiler Room, waar Netsky zijn titel van “rising star” alle eer aandoet.
De weinigen die wel voor het podium van de danstempel staan, hebben er daarentegen wel zin in en worden door Tinie makkelijk meegesleurd in een golf van dubstep en grime, hier en daar doorspekt met wat flarden drum & bass.

Voor het legertje gastartiesten die op Tempah’s debuut figureren (waaronder Kelly Rowland), was geen plaats op de tourbus en dus moet hij de klus, op de obligate disc jockey na, helemaal alleen klaren. Hij slaagt er weliswaar wonderwel in het steeds talrijker wordende publiek (Netski is ondertussen afgelopen) op zijn hand te krijgen en bewijst dat men, om zieltjes te winnen, de zaken niet al te complex moet maken.

Lyrics als “‘I’ve got a very, very, very wild lifestyle, I’ve got so many clothes I keep some at my aunt’s house…” zijn niet bepaald intellectuele hersenbrekers, ontsproten aan de geniale geest van een beroepsfilosoof, maar worden lustig meegescandeerd. Ook de interjecties à la “yea motherfucker yea” worden door een opvallend jong publiek volmondig meegebekt. Op artistiek vlak benadert Tinie Tempah de absolute nulwaarde, op zich een hele verwezenlijking. Voor het bespelen van een publiek en zijn enthousiasme op het podium scoort hij dan wel weer punten.
Het publiek gaat uit zijn dak, wanneer de eerste tonen van die ene grote hit, Pass Out weerklinken. Hopelijk slaagt hij er in de toekomst in dit ene succes te bestendigen. De korte lont van iemand met een opvliegend karakter is immers snel opgebrand.