Proximus Go For Music

De Jeugd van (Alom)Tegenwoordig kan makkelijk de concurrentie aangaan met Das Pop als meest geboekte act op de Vlaamse zomerfestivals. Het leek er zelfs even op dat de Nederlanders een heuse Ramones set zouden spelen, want op de setlist die we vooraf te zien kregen, stonden niet minder dan vijftien nummers. Het zou een enorme tour de force worden om die allemaal in een tijdsspanne van veertig minuten erdoor te jagen.

Tijdens het optreden bleek al snel dat die ambitieuze lijst eerder een soort menu was waaruit het viertal naar hartelust kon kiezen. De set telde nauwelijks verrassingen (de hits, dezelfde twee nieuwe nummers als op Werchter plus de première van het aanstekelijke Tante Lien) maar dat kon de volle weide geen barst schelen. De Jeugd van Tegenwoordig staat immers gewoon synoniem voor entertainment, onbenullig, leeg en plat. En tegelijk: héérlijke fun.

De hilarische oneliners van P. Fabergé (‘Iron Maiden is nog acht uur wachten, gast!’, tegen het legioen op de eerste rijen) en de sneren naar Willie Wartaal (‘Groene sokken in rode schoenen? Is het Kerst misschien?’) en Vieze Fur (‘Hij stinkt zo lekker dat het geld waard is.’) zullen ons ongetwijfeld langer bijblijven dan de muziek. Het nieuwe publieksspelletje – ‘Hengel at the bitch’ – moest het dan weer vooral hebben van het lange volharden in de boosheid, en ook hun ‘Waar zijn die handen?’ (x 267) en ‘Jullie zijn zo mooi!’ (x 231) mogen ze de volgende keer achterwege laten.