Proximus Go For Music

Twintig na elf, het is een onchristelijk vroeg uur om een festival te openen. De security was zelfs nog druk bezig met de ‘No crowdsurfing’ borden op te hangen. Compleet overbodig natuurlijk, want in de Marquee stonden nauwelijks een tweehonderdtal mensen. Wij hadden nauwelijks het ontbijt verteerd of we mochten al meteen de weide op voor het Amerikaanse kwintet Blue October. We durven namelijk onze optredens al eens uitkiezen louter op basis van de groepsnaam, en geef toe: een mix van Blue Monday en Red October klinkt op papier heus niet slecht.

Wij dwaalden echter, want de Texaanse band waagde zich aan het soort radiovriendelijke emorock waar wij doorgaans met een zeer wijde boog omheen lopen. Van de drie (3!) elektrische violen van Ryan Delahoussaye kregen we het lichtjes op onze heupen en van Justin Furstenfelds teksten over druggebruik, zelfhaat en mentale problemen kwam een deel van ons ontbijt weer naar boven. De frontman moest naar verluidt vorig jaar een deel van zijn toernee afzeggen omwille van ernstige paniekaanvallen. We zijn blij dat het intussen beter gaat met hem, maar hopen dat hij voortaan elders met zijn demonen afrekent.