Proximus Go For Music

Een kwarteeuw, zo lang gaat Giant Sand al mee en nog veel langer, als we de eerste incarnatie Giant Sandworms meetellen). Voormalige bandleden John Convertino en Joey Burns mogen de band uit Tuscon, Arizona al jaren geleden verlaten hebben voor het veel populairdere Calexico, zanger Howe Gelb blijft eigenzinnig zijn ding doen. Sinds enkele jaren woont Gelb met zijn vrouw deeltijds in Denemarken en zijn band bestaat uit jonge, rotgetalenteerde Deense muzikanten. In oktober komt er een nieuw album uit, waaruit een in strooien hoed getooide Gelb en zijn makkers reeds een tipje van de sluier lichtten. De erg relaxte band verblufte voorts met een sublieme mix van dorre desert rock, broeierige, jazzy ballades en momenten van pure country. We kregen een aantal schitterende nummers uit Giant Sands jongste wapenfeit, Provisions (2008), zoals Stranded pearl en Without a word. Wat de band deed met traditional Wayfaring stranger was grandioos: op een vreemde manier funky, bezwerend en deconstructief. We stonden er met open mond naar te kijken. En net toen we aan onze buurman (EP) toevertrouwden dat we Giant Sand eens graag een nummer van Johnny Cash zagen coveren, zetten Gelb en co toch niet Folsom Prison Blues in! En wat een fenomenale versie, de man in black waardig! Paradise here abouts leek wel de Dylan van tijdens Highway 61 revisited te ‘channelen’. Giant Sand was gewoon groots, en dat op een ongedwongen, vanzelfsprekende wijze. Briljant met de vingers in de neus en het beste van wat we tijdens deze editie van Dour zagen. Johnny mag in vrede rusten: zijn geest wordt nog steeds levendig gehouden.