Proximus Go For Music

Doorbreken vanuit een subcultuur naar het commerciële succes is nooit makkelijk, maar voor de Touareg van Tinariwen blijkt hun uittocht uit hun dorre habitat alleszins vruchten af te werpen. Het verlaten landschap voor de Last Arena heeft hen bij de opkomst vast aan thuis herinnerd. De programmatie van een stukje wereldmuziek tussen het alternatievere geweld van Melissa Auf Der Maur en The Raveonettes is allerminst voor de hand liggend en het blijft een raar zicht om de traditioneel geklede muzikanten op het podium gewapend te zien met moderne muziekinstrumenten. Maar eenmaal de muzikanten warm gespeeld zijn (het moet wat frisjes voor hen zijn op Dour), slagen zij erin interesse te wekken tot ver buiten de weide van het hoofdpodium. De bezwerende tonen van frontman Ibrahim Ag Alhabib en de intrigerende dans van backing vocalist Abdallah Ag Lamida missen hun effect niet en voeren de mensen mee naar desolate, verlaten plekken waar geen andere mens ooit voet gezet heeft. Laat dit nu net zijn waar heel veel mensen op een volle festivalweide behoefte aan hebben.
De kracht van deze muziek ligt niet in indrukwekkende virtuositeit of de melodieuze afwisseling, maar net in de mantrische herhaling en het oproepen van een sfeerbeeld. Indien “wereldmuziek” betekent dat men zich een tijdje helemaal van de wereld voelt, dan mogen deze heren zich probleemloos ‘wereldsterren’ noemen.