Proximus Go For Music

De reünie van Faith No More was vorig jaar een van dé hoogtepunten van Pukkelpop, om niet te zeggen van het volledige jaar. Zéér reikhalzend keken we dus uit naar nog maar eens anderhalf uur zwaar stomende fratsen van Mike Patton en z’n partners in crime.

Waar ze vorig jaar nog treffend begonnen met een cover van Reunited, was de rustige opener van dienst dit keer Midnight Cowboy (met Patton op melodica!). Lang duurde de rust niet. Met punkd®eunen als From Out Of Nowhere, Land Of Sunshine of Caffeine maakte de band meteen duidelijk dat ze ook anno 2010 misschien nog steeds van een cheesy cover of een streepje progrock houden, maar toch vooral redelijk gemetaliseerde funk uitbraken. De setlist sprong ook nu weer vlotjes van een ballade als Evidence (zowaar deels in het Spaans gezongen) naar een rauwe homp als Surprise You’re Dead. Al even bizar was het nummer dat aan Gentle Art of Making Enemies voorafging. We maakten al veel mee, maar dat Faith No More ons aller Silvie Melody zou achterna gaan en Ben ten berde brengen, nee dat toch niet. Even dachten we dat iemand een genotssupplementje in onze onschuldige pils had gedaan, maar gezien de drugs nog niet waren aangekomen op Dour (zie ons verslag van Wovenhand) kon het alleen maar Mike Patton zijn die daar de 14-jarige Michael Jackson reïncarneerde. Het maakte nog maar eens duidelijk wat een ongelooflijk getalenteerde en veelzijdige zanger (en schreeuwer) Patton is!

De immer übercoole toetsenist Roddy Bottum kweet zich perfect van zijn taak als sidekick en liet Patton als vanouds de show stelen. Hij gaf een streepje Boom Boom Paw ten beste aan het begin van Chinese Arithmetic, verwardde een ballon uit het publiek met een neukpop tijdens Easy (we zien het Lionel Ritchie nog niet zo gauw doen op een podium) en deed een greendayke tijdens Just A Man (het kindje leek maar matig enthousiast op Patton’s schoot). Na een redelijk korte set kwam de band nog even terug voor een korte bisreeks. Vooraleer eindknal Be Agressive in te zetten, werden we droogjes gemeld dat dit het dan geweest was en dat we nu de ganse nacht konden gaan dansen. Maar misschien was dat laatste iets teveel gevraagd na dag 1 van het meest laidback festival van België.

Faith No More mag wat ons betreft op elk feestje langskomen. Toch waren we net iets meer onder de indruk van hun reüniepassage op Pukkelpop in 2009. Anderzijds was het wel leuk om de band nog eens in een kleine setting als Dour te zien. Patton heeft iets met dit festival: eerder op de dag wist PureFM dj Jacques De Pierpont al te vertellen dat de man al voor de zesde keer in de schaduw van de mijnterrils trad. Maar na passages met Tomahawk, Fantômas en Peeping Tom eindelijk eens met Faith No More. Zesmaal is scheepsrecht!