Proximus Go For Music

Een concert van David Eugene Edwards kunnen we altijd smaken. Intussen ligt 16 Horsepower al in een heel ver verleden en is de man met Threshingfloor al aan zijn zesde album toe als Wovenhand. Edwards had het Hongaarse gezelschap Muzsikas op sleeptouw genomen naar Dour voor wat op papier een mooi spanningsveld moest worden tussen hun Centraal-Europese traditionele folk en Wovenhands door en door bezielde en doorleefde sound.

Het eerste kwart van de set ging jammer genoeg aan onze neus voorbij. In het verleden had Dour nog al eens te kampen met afgelaste acts, dit keer was het de lokale politie die roet in het eten gooide. Net voor Wovenhand zou beginnen, wilden we even iemand gaan oppikken aan de ingang. Na lang wachten bleek de pendelbus naar het festival het onderwerp te zijn geworden van een drugscontrole. Het bleken toestanden buiten proportie – weggerukt uit Amerikaanse tv-series – met draconische maatregelen zoals een verbod om de gsm te gebruiken. Enfin, tegen dat de tijding Dour bereikte, had Edwards zich al door de eerste nummers van zijn set gewerkt. En de bus? Die bereikte Dour ruim twee uur later, net toen Faith No More aan hun bisnummers begonnen.

Terug naar de heidense onderwereld van Wovenhand. Aanvankelijk leek de set opgebouwd rond het laatste album Threshingfloor, maar naar het einde toe sijpelde met Kingdom Of Ice en het bloedmooie Oil On Panel ook ouder werk de Club-Circuit Marquee binnen. Jammer genoeg drongen het hele optreden lang ook de vette doch goedkope beats van de Joe Piler Saloon de tent binnen. Iedereen die deze zomer al op een festival was, weet hoe de festivalstunt van het biermerk eruit ziet, en vooral dat het concept niet echt compatibel is met de muziek van Wovenhand. Dicht bij het podium kregen Edwards – met hoed – en z’n diep doordringde songs gelukkig wel de bovenhand in de festivalbrij.

De samenwerking met Muzsikas bleek dan weer een maat voor niets. Wie gehoopt had op een spannende samenwerking, was er een beetje aan voor de moeite. De rol van het Hongaarse quartet beperkte zich tot een aantal intermezzo’s die niet meteen voor vuurwerk zorgden. Een deel van het publiek kon de flarden folk wel smaken op een zomerse festivalavond. Wij rekenen onszelf eerder bij het deel dat de toegevoegde waarde van Muzsikas nogal pover vond. Meer nog, het brak telkens abrupt de duistere sfeer af die Edwards aan het opbouwen was.