Proximus Go For Music

“We spelen voor de tweede keer in jullie land. Vorige keer was het ook iets met tuinen maar hier is het beter” charmeerde zanger Orlando Weeks ergens halfweg het optreden. Net als vorig jaar op Pukkelpop – want daar had hij het over – sprongen The Maccabees er ook dit keer net iets te weinig uit. We kregen rasechte Britse indierock, maar de truuk met de blazers ten spijt waaide het toch allemaal een beetje over ons heen. Neen, pientere lezer, aan die blazers lag dat overwaaien niet. In tegenstelling tot de volle Dance Hall voor het optreden van Wax Tailor, bleven maar weinig vroege festivalgangers bij het hoofdpodium (genaamd The Last Arena) hangen.

Wall Of Arms, hun tweede plaat, verscheen ruim een jaar geleden, maar wie had gehoopt op nieuw werk bleef op z’n honger zitten. Wall Of Arms passeerde ongeveer integraal de revue, aangevuld met een handvol songs uit hun debuut. Het doet weinig goeds vermoeden over de recente creativiteit van de band uit Brighton.

Orlando Weeks zong dan wel de ziel uit zijn lijf, met een stem die nu eens aan Stuart Staples (Tindersticks) deed denken, dan weer aan Win Butler (Arcade Fire), toch zullen van dit optreden vooral de sympathieke verjaardagswensen van drummer Sam Doyle aan het adres van bassist Rupert Jarvis bijblijven. In een smetteloos Frans waagde hij zich aan een welgemeend Joyeux Anniversaire, goedkeurend meegezongen door de lokale bevolking.