Proximus Go For Music

Hekkensluiters van dienst zijn de “wereldsterren” Will.i.am, Apl.de.ap, Taboo en Fergie van The Black Eyed Peas. De muziek heeft ondertussen volledig plaats moeten
ruimen voor visueel geweld en een bas die nog dagenlang in de oren blijft nazinderen. De oppervlakkige kitsch van zilveren pakjes, dansende robots,levensgrote vuurballen (op het scherm)
en de ene superhit na de anderen missen hun uitwerking op het publiek weliswaar niet. De teksten worden luid meegebruld en tot ver op de weide deint het publiek mee op
de oorverdovende bassen van Let’s Get it Started, Imma Be en Boom Boom Pow. Zo opzwepend als de muziek bij momenten klinkt, zo koel en afstandelijk lijkt de band op het het podium.

Frontman Will.i.am loopt erbij alsof hij liever in zijn hotelkamer gebleven was en de rest van de groep worstelt zich door de obligate routines. Niemand die ooit verwacht van de BEP dat zij muzikale hoogstandjes te berde zouden brengen, laat staan toonvast zouden zingen, maar een minimum aan engagement had het geheel moeiteloos naar een hoger niveau gedragen. Het DJ intermezzo bleek voor heel wat mensen de spreekwoordelijke druppel. Zij die de verkrachting van verscheidene klassiekers als Smells Like Teen Spirit, Sweet Child O’ Mine en Sex on Fire niet langer konden verdragen, hebben supermegahits als Pump It en I Got a Feeling gemist. Deze bonen waren beter in blik gebleven.