Proximus Go For Music

Na een stukje Charlotte Gainsbourg (niet echt overtuigend) te hebben meegepikt op het hoofdpodium, repten we ons weer naar onze geliefde evenementenhall HF6 voor Ian Brown. Helaas! Ter plekke aangekomen viel de elektriciteit zomaar uit. Even leek het erop alsof er die avond geen concerten meer zouden doorgaan in de zaal, maar iets na middernacht gebeurde datgene waarop niemand nog had durven hopen: het voormalige Stone Roses-opperhoofd betrad de bühne en trapte – out of the blue – af met de absolute klassieker I wanna be adored. De opener van een erg afwisselend en meeslepend concert, waarbij Brown met zijn groep (met een glansrol voor percussie-legende Inder ‘Goldfinger’ Matharu, een grootmeester op de tabla’s) grasduinde door zijn puike solo-oeuvre. Trance-achtige, aan de madchester-scene van begin jaren 90 schatplichtige rock werd gepaard aan broeierige wereldmuziek (we hoorden veel oriëntaalse invloeden en zelfs een Calexico oproepende trompet). De zevenenveertigjarige Brown bewoog als een jong veulen en imiteerde met verve de moves van de betere amateurbokser. Impressive! Hetzelfde kan worden gezegd van de toegift Fool’s gold, alweer een nummer van The Stone Roses. De elektriciteit was niet alleen hersteld in de HF , Ian Brown maakte er dankbaar gebruik van om ons een heuse stroomstoot toe te dienen. Yeah!