Proximus Go For Music

Het is alweer drie jaar geleden dat Prince zomaar even eenentwintig avonden lang in de Londense O2-Arena stond, en al veel langer dat hij nog eens op een Belgisch podium speelde. Zijn laatste passage dateert van 2002 (Sportpaleis). Voor zijn Newpower Soul Music Festival Tour moeten we zelfs teruggaan tot de show in Flanders Expo in 1998. Reden genoeg dus om net zoals bij Madonna een hopeloos uitverkochte weide te verwachten. De tickets voor het optreden van Madge vlogen vorig jaar binnen de twee dagen de deur uit, gisteren kon je daarentegen nog probleemloos kaartjes kopen aan de festivalkassa. Zijne Purperen Hoogheid heeft het laatste decennium geen enkele plaat van betekenis afgeleverd, wat samen met de hoge entreeprijs wellicht de lichtjes tegenvallende opkomst verklaart. De grootste Vlaamse krant gooide eerder deze week dan maar zesduizend tickets te grabbel en vulde zo de gaatjes op de weide.

Het was aangenaam toeven op het warme gras tijdens de voorprogramma’s van Jamie Lidell en Prince‘s stadsgenoten van Mint Condition, maar eerlijk: die konden ons behoorlijk gestolen worden. Op elke toerit naar Rotselaar hadden we weken van tevoren al ‘God is terug’ gekalkt, en die eerste optredens beleefden we als een soort voorgeborgte. Alleen Larry Graham was de titel van opwarmer waard. De ex-bassist van Sly & The Family Stone zette een zeer degelijke set (en een fijne ode aan zijn voormalige band) neer terwijl de donkere onweerswolken boven het festivalterrein in alle hevigheid openbraken. Enkel de rabiate Prince-fans bleven op post tijdens die wolkbreuk. Maar wij als aanhouders wonnen wél, want terwijl anderen nog snel ergens een gratis regenjas wilden gaan scoren, weerklonk een kwartier vroeger dan voorzien de piano-intro die de hoofdact inluidde.

Prince Rogers Nelson had de zakken van zijn aansluitende witte broek vol kleingeld gestopt en haalde de ene hit na de andere uit zijn jukebox. We waren nog maar net bekomen van Let’s Go Crazy, of hij gooide er meteen 1999, Little Red Corvette en Controversy achteraan. Het gemak, de virtuositeit en de snelheid waarmee The Artist Formerly And Today Again Known As Prince zijn greatest hits bracht, deden onze mond openvallen van verbazing. Alleen misten we tijdens die songs oprecht spelplezier op zijn gezicht en rook het podium te veel naar routine.

Prince mag dan als Getuige van Jehova door het leven gaan en door velen aanbeden worden, dat maakt nog niet dat hij ook de weergoden in de hand heeft. Hij had zichzelf net op de borst geklopt nadat de regen even uitbleef, maar was nog niet helemaal uitgesproken, of de hemelsluizen gingen opnieuw open. Hot Summer was al ingezet, maar de man schakelde bij het zien van de eerste druppels meteen over naar Purple Rain. Het was pure purperen magie: tienduizenden monden zongen refrein én coupletten woord na woord mee terwijl de regen met bakken naar beneden viel.

Daarna verdween ‘TAFKAP’ in de coulissen en mocht backingzangeres Shelby J. haar kunnen demonstreren met Angel. De kaalgeschoren diva stond Prince nog bij tijdens Nothing Compares 2 U, maar de start/stop versie van dat nummer haalde de vaart uit de set. Blijkbaar had ook ‘The Symbol’ dat gemerkt, want de daaropvolgende versie van Kiss was de scherpste en meest venijnige die we ooit hoorden. Mountains ontaardde in een disco-soulmedley (Shake Your Body (Down To The Ground), Everyday People en I Wanna Take You Higher) waarvoor ook Larry Graham terug op het podium verscheen, en eindelijk leek Prince oprecht lol te hebben.

De vier toegiften gingen op diezelfde flow door. Prince speelde het laatste uur voornamelijk minder bekende nummers – en ook soms simpelweg mindere songs zoals Dance Disco Heat – maar de fun viel wél van het podium en van de drie videoschermen af te lezen. Het was pure Minneapolis Funk, en de wei liet het zich geen twee keer zeggen dat het tijd was “to get funky”. De heerlijke grooves en opzwepende baslijntjes (Musicology!) kregen de massa dan ook tot ver achter de controletoren aan het dansen.

De volgende ochtend bleek dat Prince en zijn muzikanten toch nog genoeg energie in zich hadden voor een exclusieve afterparty in de Viage op de Anspachlaan. Larry Graham kwam op tegen vieren (met Prince als gitarist achteraan op het podium!) en een uur later nam de kleine prins afscheid van België met Cream, Le Freak en How Come You Don’t Call Me Anymore. Het feestje was afgelopen om 05.50. We zien het onszelf niet doen op ons tweeënvijfigste, maar we zullen het ons binnen twintig jaar nog altijd beklagen dat we die performance gemist hebben.