Proximus Go For Music

Het predikaat ‘uniek’ wordt wel eens te pas en te onpas van stal gehaald, maar als het om de undergroundrockers van Pavement gaat, is het het enige adjectief dat toereikend is. Met hun heerlijk nonchalante aanpak, hun cryptisch-literaire teksten, hun onnavolgbare mix van Sonic Youth-achtige noiserock en zoetgevooisde pop, en hun tomeloze inzet tijdens liveshows behoort de bende rond Stephen Malkmus tot de strafste cultgroepen uit de Amerikaanse rockgeschiedenis. Veel kids hebben hier blijkbaar geen boodschap aan, want na het eentonige hiphopgeweld van Cypress Hill liep het ‘Open Air Park’ gaandeweg leeg. De harde kern die overbleef, was er waarschijnlijk eveneens bij tijdens het concert in de AB op 18 mei. Toen pakte de band uit met een erg aanstekelijk en strak optreden, een prestatie die ze op het hoofdpodium van Les Ardentes nog eens met verve overdeden. In een dik anderhalf uur kregen we een verbluffende aaneenschakeling van bekende nummers (bij Pavement voel het wat vreemd aan om van ‘hits’ te gewagen) en eerder obscure parels uit de vijf langspelers van de heren uit Stockton. Zinloos om naar hoogtepunten te vragen, want heel de show verdiende het te worden ingekaderd. Maar als u toch aandringt: het ziedende Unfair met ongeleid projectiel Bob Nastanovich als brulboei van dienst, het onweerstaanbaar ironische Cut your hair, het heerlijk relaxte Range life en überrocker Rattled by the rush. Een wat oneerlijke selectie, want al de rest was haast even sterk. Van alle groepen die de jongste jaren een reünie op touw hebben gezet, maakte Pavement de beste en meest frisse indruk. Moge de gokschulden van Bob Nastanovich nog lang niet afgelost zijn en Pavement nog een tijdje voort de hort opgaan!